۱۶ نوامبر ۲۰۲۶ – محققان در یک تحلیل تعقیبی (post-hoc) از مطالعه  Look AHEADکه در مجله  JACC: Heart Failureمنتشر شده است، دریافتند که سطوح بالای اینترلوکین-۶ (IL-6) با افزایش خطر نارسایی قلبی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و چاقی مرتبط است. IL-6 به‌عنوان یک پیش‌بینی‌کننده مستقل از نارسایی قلبی ظاهر شد که صرف‌نظر از عوامل خطر سنتی قلبی-عروقی، نقش بالقوه التهاب را در ارزیابی ریسک نارسایی قلبی برجسته می‌کند.

این مطالعه توسط کرشاو وی. پاتل از بخش کاردیولوژی مرکز قلب و عروق «هیوستون متدیست دبکی» در هیوستون تگزاس، آمریکا و همکارانش هدایت شد. محققان بررسی کردند که آیا نشانگرهای زیستی التهابی می‌توانند ریسک باقی‌مانده‌ی بیماری‌های قلبی-عروقی ناشی از آترواسکلروز (ASCVD) و نارسایی قلبی را در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ (T2D) و دارای اضافه‌وزن یا چاقی شناسایی کنند یا خیر.

این تحلیل شامل شرکت‌کنندگانی از مطالعه Look AHEAD بود که در شروع مطالعه (baseline) نتایج اندازه‌گیری‌های پروتئین واکنش‌گر Cبا حساسیت بالا (hs-CRP) و IL-6 را داشتند. ارتباط بین این نشانگرهای زیستی با  ASCVDیا نارسایی قلبیِ تازه تشخیص داده شده، پس از تعدیل ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، عوامل خطر قلبی-عروقی و مصرف استاتین‌ها ارزیابی شد. محققان همچنین بررسی کردند که آیا یک مداخله سبک زندگی متمرکز بر کاهش وزن (ILI)، غلظت IL-6 را در طول یک سال تحت تأثیر قرار می‌دهد یا خیر.

در شروع مطالعه، میانه غلظت  hs-CRPبرابر با ۴.۰۴ میلی‌گرم بر لیتر و میانه سطح  IL-6برابر با ۲.۰۷ پیکوگرم بر میلی‌لیتر بود.

یافته‌های کلیدی

·  افزایش  hs-CRPپس از تعدیل عوامل مخدوش‌کننده بالقوه، ارتباط معناداری با  ASCVDیا بروز نارسایی قلبی نداشت.

·  سطح افزایش‌یافتهIL-6  با ریسک بالاتر برای نارسایی قلبی همراه بود؛ به‌طوری که هر یک واحد انحراف معیار افزایش در سطح لگاریتمی IL-6، با ۴۳ درصد افزایش ریسک(HR 1.43)  همراه بود.

·  این ارتباط در میان شرکت‌کنندگانی که سابقه بیماری قلبی-عروقی نداشتند قوی‌تر بود؛ به‌طوری که هر ۱ انحراف معیار افزایش در سطح لگاریتمی IL-6، با ۹۲٪ ریسک بالاتر نارسایی قلبی همراه بود (HR 1.92).

·  مداخله سبک زندگی متمرکز (ILI) پس از یک سال، کاهش بسیار بیشتری در سطح  IL-6نسبت به آموزش و حمایت از دیابت ایجاد کرد (به ترتیب ۲۸.۷٪ و ۱۱.۸٪).

این یافته‌ها نشان می‌دهند که IL-6 می‌تواند یک مؤلفه التهابی از ریسک باقی‌مانده‌ی نارسایی قلبی را در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ و دارای اضافه‌وزن یا چاقی، به‌ویژه در افرادی که بیماری قلبی-عروقی از پیش تشخیص داده شدهندارند، شناسایی کند. در مقابل، hs-CRP در تحلیل‌های تعدیل‌شده، ارتباط معناداری با  ASCVDیا نارسایی قلبی نشان نداد.

کاهش بیشتر IL-6 در پی مداخله متمرکز سبک زندگی نیز نشان می‌دهد که مداخلات متمرکز بر کاهش وزن ممکن است بر التهاب سیستمیک تأثیر بگذارند. با این حال، این مطالعه ثابت نمی‌کند که کاهش IL-6 مستقیماً از نارسایی قلبی پیشگیری می‌کند.

محققان نتیجه گرفتند که  IL-6با ریسک بروز نارسایی قلبی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ و دارای اضافه‌وزن یا چاقی مرتبط است و این رابطه در افرادی که سابقه بیماری قلبی-عروقی ندارند، به‌وضوح مشهود است. آن‌ها خاطرنشان کردند که برای تعیین اینکه آیا هدف قرار دادن ریسک التهابی باقی‌مانده می‌تواند از پیشگیری از نارسایی قلبی و بهبود پیامدهای قلبی-عروقی در این جمعیت جلوگیری کند یا خیر، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/elevated-il-6-levels-independently-predict-heart-failure-risk-in-patients-with-type-2-diabetes-and-obesity-analysis-shows-182321